اول یک شعر عشقولانیه مشهدی

یَره گه كار مو و تو دِره بالا می گیره

ذره ذره دِره عِشقِت تو دلُم جا می گیره

روز اول به خودم گفتُم ایی یَم مِثلِ بَقی

حالا كم كم می بینُم كار دِره بالا می گیره كار دِره بالا می گیره

چَن شَبه واز مُدزُوم چشمامه تا صُبحه به چُخت

یا به یَك دَم بیخودی مات مِمِنه و را می گیره

چَن شَبه واز مِثِ چل سال پیش از ایی مرغ دلُم

تو زمستون بَهنِه ی سِبزه و صحرا می گیره سِبزه و صحرا می گیره

تا سحر جُل مِزنُم خواب به سراغُم نِمیه

هی دلُم هی دلُم مثل بچه بَهَنه بی جا می گیره

مُگومِش هرچی كه مرگت چیه كوفتی نِمِگه

عوضش نق مزنه و ذكر خدایا می گیره

پیری و معركه گیری كه مِگَن حال مُویه

دِرَه کم کم تو کتاب صِفحۀ پینجا می گیره و صِفحۀ پینجا می گیره

هر كی عاشق مِشَه پنهوون مِكنه مثل اویه

.....................................................

یک فعل چند منظوره در لهجه شیرین مشهدی:

مو بوروم: من بروم.

مو بوروم: من می بُرم.

مو بوروم: من می بَرَم.

مو بوروم: من برنده می شوم.

مو بوروم: من مو بور هستم.

...............................................

پیام LOve مشهدی:

مدنی الان چی حال مداد؟

حال مداد تو اینجه بودی و مو از پشت سر می امدوم

و موگفتم پخ!! بعد تو مترسیدی…

مو مگفتم نترس .. مویوم عشقت …

................................................